چه وسوسه های غلیظی میان من وتو نشسته است...

چه اواز های عاشقانه ای که هنوز از گلویم بر نخواسته است...

چه کلماتی که هنوز نامه نشده اند وهمچنان در سراشیبی انگشتانم جا خوش کرده اند...

یک روز انقدر جادو می شوم که خود را در اغوش اقیانوس های فرسوده می بینم

وروز دیگرانقدر شاعرم که گنجشک های یتیم در بیت های شعرم لانه می کنند

وروز سوم انقدر تنها که حتی نام تو را نمی توانم تلفظ کنم...

چشم به اسمان می دوزم تو با ابرهای انبوه می گذری وفردا همراه بارانی از شکوفه وانگور برمی گردی ...انگاه تمام اشیا اتاقم مست می شوند واز بند بند تنم اوازی غریب بر می خیزد...

دست هایت را دوست دارم که هر گز وقت خداحافظی مهربانی شان را از من دریغ نمی کنند وانگشت هایت را که از نامه نوشتن خسته نمی شوند...

کفش هایت را دوست دارم که در روز های سرد برفی راه خانه ام را گم نمی کنند و پیراهنت را که همیشه از عطر نارنج وخاطره سر شار است...

از خیابان های بی درخت رد می شوم وبرای پنجره هایی که هنوز باز است غزل می خوانم وشعر های کوچکم را روی شیشه های مه گرفته قطاری که توقف کرده است می نویسم در شب های بی چراغ دستم را به سوی ماه دراز می کنم...

ایا می توانم ترانه های روشن را از روسری اش بچینم؟

دلم تاریک است چشم هایت را باز کن تا زیبا ترین اینه های جهان را ببینم...

برف یک دسته کلاغ

جاده یعنی غربت

باد و آواز و مسافر وکمی میل به خواب

من ودلتنگ واین شیشه ی خیس

می نویسم وفضا

می نویسم ودو دیوار وچندین گنجشک

یک نفردلتنگ است

یک نفرمی بافد

یک نفرمی شعرد

یک نفرمی خواند

زندگی یعنی :یک سار پر پر

از چه دلتنگ شدی؟

دلخوشی ها کم نیست مثلا این خورشید

کودک پس فردا

کفتر ان هفته

یک نفر دیشب مرد

وهنوز نان گندم خوب است

وهنوز اب میریزد پایین

اسب ها می نوشند

قطره ها در جریان

برف بردوش سکوت

وزمان روی ستون فقرات گل یاس

سوگند به شبنم هایی که پیش از بیدار شدن خورشید به دنیا می ایند وبه گل هایی که خوشبوتر از همه ی خاطره های زمین هستند.....از عشق گفتن واز عشق نوشتن اسان نیست.....عشق کوچه ایست که اهنگ اشتیاق قلب ها رامی توان در ان شنید....عشق افقی ست ابی که نگاه بارانی عاشقان به ان دوخته شده است...عشق نفس های کودکی شادمان است که از غصه های ریز ودرشت عالم چیزی نمی داند....

تو از عشق چه می دانی؟.......اولین بار عشق را کجا دیدی؟......چه وقت با او حرف زدی؟.......چه کسی به تو گفت عشق چه رنگی است؟......عشق گاهی به رنگ اسمان است وگاهی به رنگ پر های پرستویی که به دنبال اشیان می گردد وگاهی دیگر به رنگ ارزوهایی که در قلب هامان پنهان کرده ایم...........

من ازعشق وضو می سازم.....من با عشق نماز می خوانم....من در عشق غرق می شوم.....من بی عشق در کنج قفسی که میله هایش از حسرت است می پوسم.....من بی عشق می میرم.....

عشق را همه جا می توان دید....در دامان سبز مادر....در دست های خسته ی پدر...در چشم های زنی که در باران خیس شده است....در سوت ممتد قطاری که پس فردا از راه می رسد و در هوای ابری امروز....

باعشق می توان حرف زد ...باعشق می توان راه رفت...باعشق می توان گریه کرد....با عشق می توان همه ی دیوار ها را برداشت وبه جای ان پنجره کاشت....

"بی عشق نمی توان زیست"